<
 

Να βρώ το εαυτό μου?

Λίνα Ξάνθου
 


          Τον άκουσα να κλείνει την πόρτα πίσω μου με δύναμη. Τα λόγια του στα αυτιά μου ήταν νωπά ακόμα «Κοίταξε να βρείς το εαυτό σου». Να βρώ το εαυτό μου? Είχα προσπαθήσει πολλές φορές και κάθε μια απο αυτές κλεινόμουν όλο και περισσότερο, απομάκρυνα με βίαιο τρόπο όλους όσους με αγαπούσαν. Δεν ήμουν ανώτερη και το έκανα, ήμουν κατώτερη. Δεν είχα δικαίωμα επιλογής ούτε τώρα ούτε τότε. Δεν ήξερα πως να απαλλαχτώ απο αυτόν ούτε και απο την σκέψη του. Ο ψυχολόγος μου είπε οτι δεν θα απαλλαγώ ποτέ απο αυτές τις σκέψεις, πρέπει να μάθω να ζώ μαζί τους, άλλωστε πολύ σκληρά μου είπε δεν είσαι η μόνη κοπέλα που βιάστηκε. Είχε δίκιο όμως ήταν τόσο σκληρό τελικά να πρέπει να δεχτώ οτι δεν με κάνει διαφορετική το πρόβλημα μου αλλα ο τρόπος που το αντιμετωπίζω.

          Δεν ξέρω πως να το περιγράψω, δεν ξέρω πως ένιωσα γιατί ακόμα ήταν νωρίς για να γνωρίζω οτι υπάρχω. Ισως τελικά εκείνη την ημέρα να έχασα την ταυτότητα μου. Ακόμα και τώρα είμαι εύπλαστη, ζυμάρι που πλάθεται όπως θέλει ο κάθε φίλος μου και ερωτικός σύντροφος. Δεν έχω προσωπικότητα. Βιώνω την απώλεια του εαυτού μου. Κάθε μέρα κάθε στιγμή. Δεν με φοβίζει το οτι μεταλάσομαι όσο οτι δεν εξελίσομαι, μένω στάσιμη. Με φοβίζει που ξέρω οτι κάπου μέσα μου υπάρχει η Λίνα και περιμένει να της δώσω το χέρι μου. Δεν την ξέρω και δεν ξέρω πως να της φερθώ. Φοβάμαι οτι θα αντικρύσω ένα πλάσμα γεμάτο οργή και μίσος. Φοβάμαι οτι θα μου ρίξει ευθύνες που τόσα χρόνια την άφησα μόνη της. Φαντάζομαι οτι θα ήμουν πολύ διαφορετικός άνθρωπος αν δεν είχα βιώσει τον βιασμό. Δεν μπορώ να ξέρω όμως. Κανείς δεν επιλέγει αυτό που είναι ή μήπως επιλέγει.

          Είμαι σε θέση να αναγνωρίσω το πρόβλημά μου, δεν είμαι σε θέση όμως να το αντιμετωπίσω γιατι δεν ξέρω πως. Δεν ξέρω τον τρόπο και το χειρότερο είναι οτι μόνη μου πρέπει να τον ανακαλύψω. Πως γίνεται όταν δεν έχεις δίπλα σου τον εαυτό σου? Όταν η μεγαλύτερη απώλεια δεν ήταν αυτή της αθωώτητας αλλά αυτή του εαυτού σου?

          Οι άνθρωποι φοβούνται την αλήθεια όμως φοβούνται και το ψέμα. Ένας απο αυτούς είμαι και εγώ, φοβάμαι να ζώ στο ψέμα, όμως φοβάμαι να αντικρύσω και την σκληρή αλήθεια. Νίωθω την αποτυχία παντού, απο την σχέση μου,  τους φίλους μου, την δουλειά μου τις σπουδές μου σε όλα. Δεν τα επέλεξα εγώ, άφησα άλλους να το κάνουν για μένα. Δεν ξέρω τι θα μου ταίριαζε γιατί δεν ξέρω ποιά έιμαι, συνεπώς δεν ξέρω που θα ήμουν καλή. Δεν ξέρω πως να συμπεριφερθώ, παρατηρώ τι κάνουν οι άλλοι και συμπεριφέρομαι και εγώ. Δεν ξέρω να μένω μόνη μου γιατί φοβάμαι. Δεν ξέρω να νιώθω όταν κάνω έρωτα, αλήθεια πως νιώθεις? Τι σκέφτεσαι? Σκέφτεσαι? Δεν το κάνεις για να νιώσει ο άλλος? Μπορείς να το κάνεις για να νιώσεις και εσύ?

          Του είχα πεί οτι είμαι δύσκολος άνθρωπος και μου είπε του αρέσουν τα δύσκολα. Μου είπε δεν έχεις κάνει έρωτα ποτέ οι άλλοι σου έκαναν, να δείς με εμένα θα αλλάξει. Όμως σε μια βδομάδα μου είπε να κατέβω απο το αυτοκίνητο του γιατί είμαι ψεύτρα όπως όλες. Δάκρυσα και έφυγα. Δεν ήξερα αν ήταν αλήθεια ή ψέμματα αυτό που είπε γιατι δεν ξέρω εμένα. Του ζήτησα να με συγχωρέσει, δεν το έκανε. Γιατί? Εκείνος υποσχέθηκε βοήθεια πώς είμαι εγώ η ψεύτρα?

          Καθημερινά βιώνω απώλεια συναισθημάτων γιατί αν ήξερα τον εαυτό μου θα μπορούσα να ξέρω τι μου αρέσει και να έχω αισθήματα για αυτά χαρούμενα.
 


σχεδιασμός nn

holdme ©2002

 

 κλείστε το παράθυρο