Λουκουμάκια, Στραγάλια και Καραμέλες Γάλακτος


 
 

Θελω να σας πω για την γιαγια μου. Γιατι περναγα ωραια με την γιαγια. Παντα θυμαμαι τα πραγματα που καναμε. Καθε τοσο, ερχονται μνημες του σωματος. Απο το πρωι που νειβομαι. Οπως μου ειχε δειξει εκεινη. Προχθες εφτιαχνα καφε στην κουζινα και μου χυθηκε λιγος απο το κουταλι πανω στο αναμμενο ματι. Αχ, αυτη η μυρωδια.. παιδικη ηλικια..Το βρηκα!Θυμιζει το καφεκοπτειο που με πηγαινε για να αγορασει σταγαλια και καραμελες γαλακτος. Κρατωντας με απ το χερι, λεγοντας ενα καλαμπουρι με τον μαγαζατορα.

Παντα υπηρχαν τετοιες μικρες λιχουδιες στο σπιτι της. Για να χουμε να κερασουμε κανναν ανθρωπο. Και μυγδαλα. Ειχε κι εναν μεγαλο ξυλινο μπουφε με κρυμμενα σοκολατακια αναμεσα στις τραπουλες και τις μαρκες. Μια φορα καθε 10-15 μερες ερχονταν στο σπιτι ¨οι κυριες¨ για να παιξουνε χαρτια. Κουμ καν και Θαναση. Μαζι με τα κρυμμενα Τζοκοντα, τα στραγαλια και τα σταχτοδοχεια, εμφανιζονταν και κομμενα αγγουρακια πανω στην τσοχα. Παντα αναρωτιομουν παρ΄ολα αυτά γιατι δεν τους μαγειρευε κανονικα. Ντολμαδακια ας πουμε. Που τα κανε και τελεια.

Πολλες φορες προσπαθησα να τα φταξω κι εγω. Χρονια αργοτερα βεβαια. Ποτε δεν τα καταφερα. Λες να ναι που εβαζε φυτινη; Παει, τελειωσε, εκεινα τα ντολμαδακια της γιαγιας εγιναν μυθος. Ποτε, κανεις δεν θα κανει τετοια ντολμαδακια ξανα.

Καθε μεσημερι, μετα τον παιδικο σταθμο, με περιμενε στην κουζινα, με το μπον-φιλε, ειδικη παραγγελια απ τον χασαπη, ετοιμο. Μου εδειχνε πως να κοβω ενα μπον-φιλε, πως να στιβω το λεμονι και πως να φροντιζω την εγγονη μου. Ειμαι σιγουρη οτι την παρατηρουσα με μεγαλη προσυλωση. Μετα μ εβαζε για υπνο με το ζορι, αλλα οταν θα ξυπνουσα το απογευμα, θα ανταμοιβομουν χαρη σε καποια κατοχικα καταλοιπα, με κριθαροκαφε και ανθοτυρο με ζαχαρη.

Περασαμε και καποια καλοκαιρια μαζι, στο χωριο. Με καθημερινα, εν αγνοια μου, μαθηματα μαγειρικης και καλης, συντηρητικης, συμπεριφορας. Με μεσημεριανο φαγητο που το πηγαινε να ψηθει στον φουρνο του χωριου. Με ροζ νταλιες στο βαζο κομμενες απ τον κηπο. Με δροσερες και ησυχες βραδιες στην βεραντα. Και με τον τελειο βραδινο υπνο.

Αν περιμενα κατι με λαχταρα, αυτο ηταν η ¨καληνυχτα¨της. Να με σταυρωσει και να με φτυσει 3 φορες, μισολεγοντας μια προσευχη, υπο το πρασινο φως απ το λαμπακι μπροστα στο εικονισμα. Μετα με φιλαγε και γω κοιμομουν τον υπνο του δικαιου ακουγοντας το τραντζιστορ να παιζει τραγουδια του μεσοπολεμου.

Πολλες σκοτεινες βραδιες μου εχει φωτισει εκεινο το πρασινο λαμπακι. Δεν ειναι ομως αυτο που νιωθω να μου λειπει. Δεν ειμαι σιγουρη τι ειναι αυτο που εχω χασει. Ισως να ειναι η αποσταση που μας χωριζει.. εγω τωρα μενω στην Γερμανια κι εκεινη σε ενα διαμερισμα στην Κυψελη. Ισως να ναι που δεν φταχνει πια ντολμαδακια. Αλλα κι εγω τωρα πια δεν τρωω κρεας..Ισως να ναι που δεν με σταυρωνει κανεις πριν κοιμηθω..κι ας μην πιστευω πια στον θεο. Αλλα θα ταν ωραια. Ετσι, γιατι ειμαστε συνεπεις απεναντι σε αυτα που μας εμαθαν απο αγαπη. Με γεμισε η αγαπη της. Για τα μικρα πραγματα. Νιωθω οτι ειναι η σειρα μου τωρα να νανουρισω καποιον ξυνοντας τον απαλα στην πλατη ωσπου να κοιμηθει.

Νομιζω οτι καταλαβαινω τι απωλεια νιωθω. Δεν ειναι μονο οτι η γιαγια αργοπεθαινει, ειναι που κανεις δεν ξερει αυτα που μοιραστηκαμε. Και η γιαγια δεν θυμαται.
Εχασα την μνημη της γιαγιας μου.


σχεδιασμός nn

holdme ©2002

 

 κλείστε το παράθυρο